قلم به دستی و تقویم به کنار باعث بوجود آمدن چنین پست‌هایی می شوند.

امروز ۲۵ اردیبهشت در ایران روز بزرگداشت فرودسی نام گرفته است. در این روز در دانشگاه‌ها و مراکز ادبی برای بزرگداشت او مراسم و محافلی برگزار می شود.

فردوسی

فرودسی مرد شماره یک زبان فارسی است البته با کمی ارفاق (عجم زنده کردم بدین پارسی). اشعارش به خصوص شاهنامه یکی از نماد‌ها ملی‌گرایی در میان ایرانیان است. شاهنامه نیز یکی از حماسه‌های جاویدان ادبیات جهان به شمار می رود.

گلخان،گلخان بزرگ، امروز روز او نیز هست. ۱۴ می ۱۹۱۴ در نوشکی به دنیا آمد. چه اتفاق جالبی است. دو مرد که هر کدام در زمان خود و بیشتر بعد از زمان خود به شهرت دست یافتند. آنها برای زنده کردن زبان خویشتن و برای پاسداشت آن متحمل زحمات زیادی شدند. گلخان نصیر تقریبا بیش از ۱۵ سال از عمرش را در زندان‌های پاکستان گذراند.

گلخان نصیر

از برجستگی های اشعار گلخان نصیر وجود شور و شعف حماسی‌گونه‌ای است که در سرتاسر شعر موج می زند. چیزی که در سرایش حماس شاهنامه بخصوص در رزم‌ها و بزم‌ها این گرم گرفتن و شورها بسیار به چشم می خورد. تقویت و حفظ حس میهن دوستی، ایجاز و گرمی کلام، داستان سرایی، تلاش برای نجات زبان و فرهنگ وابسته به آن از ویژگی های مشترک کارهای این دو ادیب پهنه فلات ایران است. پس جا دارد ما امروز را علاوه بر فردوسی به نام گلخان نصیر نیز مزین کنیم. باشد که زبان و فرهنگ زنده و پاینده باشند.

روی سخنم با پدران و مادرانی است که مسئولیت انتقال فرهنگ و سنن را برای فرزندانش خویش به درستی انجام نمی دهند. چرا نسلی را تربیت می کنید به او ارزش‌های فرهنگ بلوچی را منتقل نمی کنید؟ چرا خود در شناخت فرهنگ و سنن خویش سهل‌انگاری می کنیم؟ آیا یکی از مسئولیت‌های نسل پیشین این نیست که به نسل بعد از خودش فرهنگ و زبانش را منتقل کند؟

چه بسیاری از عناصری فرهنگی بلوچ به خاطر به کار نبردن از سوی مردمان به ورطه نابودی و فراموشی سپرده می شوند.  فرهنگ بلوچ به لحاظ موسیقایی از فرهنگ‌های بسیار غنی فلات ایران است. از بدو تولد تا مرگ فرهنگ بلوچ ساز و آوازهایی دارد. موسیقی بخش جداناپذیر این فرهنگ است. متاسفانه امروزه بسیاری از آن ارزش‌ها کم کم به فراموشی سپرده می شوند. چه بسیار کم شده‌اند مادرانی که کودکانشان را با نازیک آرام می کنند. دنیا دنیای سرعت و پیشرفت است پس باید سریع کودک را آرام کرد. با دادن پستانکی سعی در خفه کردن صدای کودک  داریم. کجایند مادرانی که آرام کودکانشان را در گهواره‌ای چوبین گذاشته، آرام تکانش دهند و برایش زمزمه‌های فرهنگی در گوشش بخوانند.

کودکی که بدو تولد فرهنگش را جذب نکرده باشد، حتما در آینده هم درباره فرهنگش هوشیار نخواهد بود. در نشست و برخاست، در معاشرت‌ها دیگر به عنصر فرهنگ کمتر توجه خواهد کرد. در عروسی‌ها دهل و سرنا و سه چاپی نمی بینید. پس ارگ و گیتار را جانشین بینجو و رباب می کند. کم کم فرهنگش را حتی در کتب پر از غبار کتابخانه‌ها هم نخواهد یافت. شاید روزی که او بزرگ شود همانند پرنده دودو فرهنگش زیر خرواها خاک مدفون شده باشد. این است سرنوشت نسل بی خاطره، امیدوارم با کمی مسئولیت پذیری و آگاهی فرهنگ خویشتن را از انقراض نجات دهیم.

برای مطالعه درباره فرهنگ و روش‌های انتقال فرهنگی می توانید به مقالات و نوشته‌هایی که در همین باره در این سایت منتشر شده است مراجعه کنید.

ای معلم سر خود گیر که ما چون گرداب         قطع امید ز سر رشته‌ی ساحل کردیم

«صائب»

این نوشته با رمز محافظت شده است. برای نمایش رمز خود را بنویسید:

رمز:

من موضوع بحث توسعه اجتماعی را پیش کشیدم. برداشت خودم را از گفتار دوستان در قالب توسعه اجتماعی در بستر توسعه فرهنگی جامعه بیان کردم. گفتم جامعه باید آمادگی پذیرش توسعه را داشته باشد. در غیر این صورت همه آنچه که شما می گوید با آمدن و رفتن این و آن مرتفع نخواهد شد. نقبی زدم به بحث‌های دورن جامعه وب و راه حل‌های ایشان را برای جامعه بلوچستان بیان کردم.

دوست مورد بحث مطالب را یکی یکی یادداشت می کرد. در آخر خطابه‌ای قرایی ایراد شد. برخی مطالب ایشان را ناشی از سوی برداشت حاصل از مشاوره‌های نادرست‌(به گمانم) دیدم. یکی از آنها موضوع تمام شدن انتخابات و رفتن به سوی وفاق بود. در صورتی که در آن جلسه کسی از انتخابات بحثی به میان نیاورد. در پایان وقت وداع شد. ایشان آن یادداشت را فراموش کرده و داشت می رفت. وقتی چنین شد به یاد سخنی از طنز نویس فقید ترکیه عزیز نسین افتادم که می گوید « سیاستمداران وقتی مشکلات مردم را می شنوند آنها را بر روی جلد سیگاری یادداشت می کنند. وقتی آن سیگار تمام شد پوستش را مچاله کرده و به گوشه‌ای پرت می کنند.» امیدوارم که چنین نباشد.

تد

امروز یک برنامه جالب در آندروید دیدم که کنفرانس‌های تد را پخش می کرد. تد یک سازمان غیرانتفاعی آمریکایی هست که شهرتش بیشتر به خاطر کنفرانس‌‌هایی تحت عنوان TED Conference هست. تد از سه کلمه، تکنولوژی،سرگرمی و طراحی گرفته شده است. شخصیت‌‌های مشهور جهانی در کنفرانس‌های آن شرکت کرده و درباره مسایل جهانی با هم و سایر اندیشمندان تبادل نظر می کنند.

دو ویدیو در این سایت دیدم که خیلی خوشم آمد. اولی سخنرانی جنفر پالکا درباره دولت و شهروندی بود. راه‌هایی درباره ساختن دولت بهتر و اصلاح الگوی شهروندی از مهمترین سخنان او بود. از خوبی‌های این سایت ترجمه و زیر نویس مطالب پخش‌شده به زبان‌های مختلف از جمله فارسی است.

ویدیو دوم با شرکت شیخا المایاسا زن هنردوست و فرهنگ باور قطری(دختر شیخ قطر،حمد آل ثانی) بود. او درباره جهانی سازی و فرهنگ بومی و زیبایی‌های فرهنگ‌ها سخن می گوید. از نکات برجسته سخنان او نقد دورن فرهنگی و کار فرهنگی در کشورش بود. از کارهایی که برای زنان و گسترش فرهنگ انجام شده نیز سخن می گوید. نقل قولی زیبا از وی درباره جهانی سازی فرهنگی و بومی گرایی:

ما نمی خواهیم همه یکسان باشیم، ولی خواهان درک یکدیگر هستیم

• سخنرانی جنفر پالکا
• سخنرانی شیخا المایاسا

بهار

الان تقریبا آخرین ساعات سال نود است. سالی که از جهاتی برایم خوب از جهاتی بی خاصیت بود. شاید اگر کمی دنیا را جدی نگیریم بهتر باشد. مرددم آیا ادامه این نوشته را آرام و بدون چالش و جنجال بنویسم یا آرام و تعطیلاتی.

اول نوروز: من به جشن‌های ایرانی احترام می‌گذارم و ادعا می کنم از خیلی‌ پارسیان درباره فرهنگ و آیین‌شان بیشتر می دانم(و از برخی کمتر).اما نمی‌خواهم آن‌ها را در زندگی روزمره خودم اجرا کنم.چون آنها را جزئی از فرهنگ خودم نمی دانم. چون خیلی ساده بگم نمی توانم ادا در بیاورم. برخی بلوچ‌ها را می بینیم سعی می کنند با این آیین ارتباطی برقرار کنند ولی من آن را کاریکاتورگونه می دانم. به نظرم هر کس باید فرهنگ خود را تمرین کرده و گسترش دهد. من به موسیقی آفریقا، رقص سامبا،حماسه ایرانی، هنر یونانی و… علاقه دارم ولی دلیلی نمی بینم آنان را در زندگی روزمره خودم اثرگذار ببینم.به هر روی من فرا رسیدن سال نو و نوروز را به همه باورمندانش تبریک می گویم. امیدوارم سال آینده همه بتوانیم به اهداف متعالی خودمان برسیم.

دوم نقد از دورن: نقد از دورن را دوست دارم. نقد یک شمشیر دو لب است که گاهی ممکن است به دست زنگی مستی بیفتد. مرز نقد و انتقاد غبارگونه است. امسال در این مبحث در جامعه مجازی به پیشرفت‌هایی رسیدم ولی هنوز آن را مطلوب نمی دانم. برخی سوال در این باره مطرح کنم به امید آن که در سال آینده بر رویشان فکر کنیم و برای هر کدام مطالبی منتشر کنیم.

• چقدر فرهنگ و اجتماع مورد بحث را می شناسید؟
• مخاطبان شما چقدر فرهنگ مورد بحث را می شناسند؟
• چرا بدون معرفی فرهنگ باید آن را نقد کرد؟
• منظور از توسعه چیست؟
• وسایل رسیدن به توسعه چیست؟

سوم اهداف آینده: می خواهم در راستای مباحث سال نود بحث توسعه و نقد را به شیوه نوین و بازتعریف شده دنبال کنم. امیدوارم کسانی که در این زمینه می نویسند دغدغه من را درک کنند. می خواهم سال آینده بحث توسعه اجتماعی را که گسترده‌تر از توسعه فرهنگی است وارد گفتمان نوشتارمان کنم.  برای این منظور رئوس زیر را تعریف کردم. البته این لیست هنوز کامل نشده است و با کمک دوستان امیدوارم بتوانم آن را کاملتر کنم.

• تعریف توسعه اجتماعی
• مردم‌شناسی
• فرهنگ
• ادبیات و زبان
• تاریخ و اسطوره
• هویت
• روانشناسی
• دین
• هنر
• جهانی سازی و بومی‌گرایی
• سنت و مدرنیته
• و …

موضوعات بالا معرفتی و شناختی خواهند بود. سعی می شود در این مباحث بیشتر سعی شود اطلاعاتی در موضوع مردم بلوچ و  فرهنگ آنها با رویکرد توسعه اجتماعی مطالبی نگاشته شود. امیدوارم دوستان هر کدام بخشی از این طرح را به عهده گرفته تا دقیق‌تر به سرمنزل مقصود برسد. در ضمن بیان نظرات گوناگون تمرینی برای نقد افکار خواهد بود. به نظرم پس از این مراحله می توان وارد فاز ایجاد ابزار برای ورود به مرحله بعدی یعنی نقد شد. به عبارت دیگر بدون شناخت و معرفت درست نمی توان نقدی منصفانه و دقیق ارائه داد.

این نوشته با رمز محافظت شده است. برای نمایش رمز خود را بنویسید:

رمز:

نوروز

سال نود سال خوبی برای وبلاگ نویسی بلوچستان بود. وبلاگ‌‌های زیادی متولد شدند. افرادی آمدند و رفتند. کسانی که چیزی برای گفتن داشتند باقی ماندند. امیدوارم هنوز چیزی برای گفتن باشد و راه را ادامه دهند. ما هنوز در آغاز راه هستیم. مطلب پیش‌رو فقط برداشت شخصی من از نوشته‌های دوستان است تحلیل علمی و دقیقی نیست.

• یاسر
  

جامعه شناس و اقتصاد دان است. از دیار سنگان سرحد. نوشتن  را از روزنامه‌ به بلاگ آورده است. می تواند برای کسانی که در عرصه مطبوعات فعالیت می کنند راهنمای خوبی باشد.اول بار مطلب طلاق در استان را تحلیل کرد. سپس وارد فاز‌‌های تحلیل جامعه شناختی مسایل بلوچستان شد. کارهای خوبی در این سال انجام داد یکی از آنها تشویق جوانان به نوشتن است. الان چندین وبلاگ نویس به خاطر تشویق‌های او وارد عرصه نوشتن شده‌اند. از سری وبلاگ‌های ‘ارتباطی’ است. عیب کارش این است که باید چند کلاس اکابر نیز شرکت کند. بسیار پرغلط  می نویسد. اصلا اگر غلط غلوط ننویسید فکر می کنم حتما نویسنده‌ای دیگر چیزها را نوشته است. در کل خودش یک سبک است. سبک غلط‌نگاران.

از مباحث جنجالیی که امسال به آنها پرداخته بود تبلیغ جماعت بود. کمی مانده بود که خودش هم مورد تبلیغ قرار گیرد. اما جست. امیدوارم امسال بتواند با همان سبک نوشتاری ساده‌اش مسایل بنیادی‌تر را به چالش کشیده و مورد بررسی قرار دهد. در ضمن ما را به سنگان هم ببرد.

• رازگو بلوچ

شورشی بسیار دان. امسال بعد چند سال سکوت بار دیگر به نوشتن وبلاگ روی آورده است. ظاهرا باز فیلش هوای دیار هند کرده است. باز می خواست به خان و خوانین عرض ارادتی کند ولی نتوانست. برخی به اون دندان نشان داده بودند کمی پس کشید. کار اشتباهش پاک کردن نوشته‌های قبلی بود. واقعا حیف بود چند نوشته خوب داشت ولی گاهی فرمت کردن درایو ذهن برای پیش رفتن به سوی آینده نیاز است.

اطلاعات بسیار خوبی در زمینه‌‌های مربوط به بلوچستان دارد. در ضمن خیلی هم حراف است. (ببخشید ) اگر شروع به حرف زدن کند هیچ وقت نوبت به شما نخواهد رسید البته خسته‌ هم نخواهید شد. خوب است که این حرافی را زیاد در نوشتن به کار نمی برد. ولی مورد آخر نوشته‌اش که جوابیه‌ای برای داستان آقای طوقی بود آسمان و رسیمان را از روسیه و اروپا و کانت و فلسفه و هیلگارد به هم بافته بود. در سری دوم نوشته‌هایش بعد از حدف مطالب قبلی موضوعات متنوعی را مطرح کرده بود. موضوع اقبال، مولانا و … نشانده‌ی اشغال بودن فکرش است.عیب کارش این است که مطالب را بی سر و دم امسال رها کرد به امان خدا. امیدوارم سال آینده سریال نویسی را کمتر کند. اگر هم سریال بنویسد میانه کلام روده درازی نکرده و پست‌های بی ربط نزدند.

• نوهان

آشنای نا آشنا. با نوشتن داستان تولدش برای خودش جشن تولد بلاگی گرفت. اوایل فاز نمی داد. بعد از چند بار نوشتن مطالب زرد کم کم قلمش به دادش رسید. موضوعاتی مانند روشنفکران، تحلیل انتخابات و اخیرا هم نخبگان من را به خودش امیدوار کرد. قلم را درست به کار می برد. به قول رازگو لری کمتر می نویسید. ساختار مباحث و مستدل بودن نوشتارش را دوست دارم.

گاهی وقت‌های من را به خودش مشکوک می کند. من را دیده و من او را نه. پس حتما سرم زیر برف بوده؟ (شوخی ) چیزی که او دارد و دیگر کمتر استفاده می کنند آمار و استدلال قوی است. هرچند گاهی باید زبان کودکی باید گشود. سطح را باید رعایت کرد. امیدوارم سال بعد نوشته‌هایش بسیار قوی‌تر و به قول معروف مطبوعاتی‌تر باشند.

• آبگینه

شورشی و حوا. اوایل که به نام روابط عمومی نظر می داد می خواستم بهش بگویم سریع خط کار و نوشتن خودش رو از هم جدا کند. چنین کرد. جز معدود زنان بلوچ بلاگ نویس است. چون زن است نوشته‌هایش درباره زنان می تواند بسیار مورد ارجاع قرار گیرند. از مطالبی که امسال در وبلاگش خواندم و خوشم آمد شربانو بود. وقتی درباره حوری‌ها نوشته بود افراد زیادی به هوای همان حوری‌ها نظراتی داده بودند. سال آینده امیدوارم بتواند موضوع زنان بلوچستان را از جنبه‌های مختلف مورد بررسی تحلیلی قرار دهد.

• اشکان

او هم از شورشی‌ها است اما از نوع شهری. او علیه شهرداری می تازد. بیشتر مطالبش امسال همان دورن‌مایه را داشتند. کاش از شم روزنامه‌نگاری‌اش در نوشتن مطالب متنوع تر استفاده می کرد. عیب نوشته‌هایش این است که خواننده باید ۹۰درصد پیش‌زمینه قبلی داشته باشد تا شاید بتواند از آن همه علامت سوال و تعجبی که در نوشته‌‌هایش است چیزی بفهمد. سال آینده امیدوارم کمی تغییر رویه دهد و موضوعات تحلیلی و خبری بلوچستان را بیشتر مدنظر قرار دهد.

• رحیم

حساس و لطیف. به جنسش نمی خورد چنین باشد اما هست. نوشته‌‌هایش امسال رنگ و بوی دین و مذهب داشتند.نوشته‌های مانند مسجد و زن و روشنفکری مخاطبانی را به خود جذب کرد. عیب کارش این است که زیاد زن زن می کند.باید موضع زنان را حوا نارویی بیشتر بگوید تا او. ما به امثال او برای تلطیف فضای وب بلوچستان نیاز داریم. امیدوارم سال آینده موضوع نوشتن وب را جدی تر دنبال کند. حداقل تابستان از حصارک برگشت جدی‌تر به نوشتن ادامه دهد.

• چریک پیر

داستان و ادبیات. امسال چند داستان کوتاه در بلاگ منتشر کرد. شبنامه‌باران را خیلی دوست داشتم. حضورا به نقد آن نوشته پرداختیم. گاهی وقت‌ها قوطی‌‌های عطاری‌اش را باز می کند و برای خالی نبود عریضه نوشته‌‌هایی را به وبلاگ اضافه می کند. هر چند خواندنشان به خاطر قلم برایم خالی از لطف نبود. او باید کمی به جنبه اجتماعی وبلاگ توجه کند. از ادبیات،شهر و دیارش و مردمانش بیشتر بنویسد. قلمش می تواند الگوی نوشتن قرار گیرد. سال آینده امیدوارم آن زیر خاکی را دوباره تایپ کند و کم کم وارد بلاگش کند. خیلی دوست دارم داستان کوتاه از آن نوعی که او می نویسد بخوانم. چنین کن چریک پیر.

• صدیق حسین زاده

لاکپشت. روزنامه‌ای می نویسد. خیلی سبکش را دوست دارم. اما روزنامه‌اش گاهی خیلی کهنه می شود و در دکه وب زیادی آفتاب می بیند و رنگ و رو رفته می شود. چند نوشته درباره انتخابات و گفتگویش با دکتر جهاندیده و بعدا معرفی کتب وی از کارهای ارزشمند او امسال در بلاگش بود. امیدوارم سال آینده کمتر به خواب‌های زمستانی و تابستان فرو رود.

• کشکول بلوچ

قدیمی و سرحدی. چندین سال است که بلاگش و بعدا خودش را می شناسم. قبلا در بلاگ پیشینش وقایع نگار خوبی بود. نمی دانم چه شد که بلاگ را راه کرد. شاید تنها بود و احساس تنهایی می کرد. امسال نوشته‌‌هایش ابتدا چندان چنگی به دل نمی‌زد. مطالب جالب اینترنت را از جاهای دیگر منعکس می‌کرد ولی خوشبختانه وقتی جریان بلاگ بلوچستان را دید خود را به این آب انداخت. نوشته‌‌های او درباره مرحوم حاج نیک محمد شه بخش و برخی نوشته‌های بلوچی من را به خودش جذب کرد. نوشتن به لهجه سرحدی و خواندنش آن هم از نوع روزنوشت بسیار جالب است. امیدوارم امسال فعالیتش را در همین راهی که پیدا کرده است ادامه دهد.

• میرصلاح (توسعه مکران)

محلل. نوشته‌‌های تحلیلی جالبی ارائه می دهد. امسال به توجه فصل انتخابات این اواخر نوشته‌هایش رنگ و بوی انتخاباتی داشتند. معرفی کاندیداهای انتخابات بلوچستان و بعدا تحلیل انتخابات از کارهای درخور توجه او در سال نود بودند. نوشته‌های او و پاس‌کاری هایش با نوهان می تواند منشا گفتمان سازنده‌ای در فضای وبلاگ بلوچستان باشد. در سال آینده امیدوارم با قدرت مضاعف در عرضه بلاگ نویسی بلوچستان حضور داشته باشد. صبر و متانت او در برخورد با برخی ترول‌ها بلاگی قابل تحسین است.

• شوهاز بلوچ

کم گوی و گزیده گو. او همین اواخر سوار قطار بلاگستان بلوچ شد. نوشته‌اش درباره فرهنگ و توسعه سریال خوبی برای تحلیل بود. بلاگ انتقادی-علمی او می تواند سرمنشا تحول و نوشتن‌های زیادی چه از طرف خودش یا دیگران باشد. امیدوارم قدر قلمش را بداند و آن را در جهت توسعه بلوچستان به کار ببرد. ژئو بی کسی او را دوست داشتم.

• طوقی

اسلام و مسلمین. در نوع خود بی نظیر است. نوشته‌هایش بیشتر به کتاب می ماند تا بلاگ. کمی قلمش عصا قورت داده است. اما محتوای خوبی در نوشته‌هایش در سال نود پیدا شد. آخرین نوشته‌اش درباره شهریاری نماینده زاهدان نقد خوبی بود. حداقل من را بار دیگر به تفکر درباره سیستان وادار کرد. مناظره‌اش با رازگو هیجان‌انگیز است. این همان دامی بود که یاسر برای هر دو پهن کرده بود. هرچند با توجه به این وقفه از نوع تعطیلات شاید به ادامه این گفتمان آسیب برساند. در سال آینده امیدوارم نوشته‌های انتقادی این عزیز بیشتر شوند.

• امان الله تمنده رو

امان از امان. سبک روزنامه نگاری و خبررسانی را در وبلاگش دارد. چون در مرکز استان و تصمیم گیری‌های استانی بود اخبارش قابل اتکا بودند. چند مدتی فیلش بیدار شد و همراه با آن به هندوستان رفتند. در نتیجه گرد و خاک بر روی در و دیوار بلاگش برای مدتی نشست. اگر این دو نوشته‌ی اخیر به خصوص موضوع زبان مادری را کنار بگذاریم او کم کار لقب می گیرد. نوشته‌اش درباره بچه‌‌های کار در فضای وب به خصوص بلوچستان مخاطبانی را به خود جذب کرد. سال آینده امیدوارم بیشتر از نوشته‌‌هایش بهره‌مند شویم.

• استون

عجیب ولی واقعی. ابراهیم حسین‌بر سایت پرباری را می گرداند. نوشته‌هایش برای بسیار ناخوش‌آیند هستند. تحلیل‌هایش در مورد ادبیات و زبان بلوچی را می پسندم. امیدوارم سال بعد این روند را ادامه دهد.

• زاهدان فردا

محمود وارد می شود. امسال خوشبختانه بار دیگر محمود براهویی نژاد به فضای مجازی با سایت زاهدان فردا باز گشت. این یک اتفاق خوب در سال نود بود. نوشته‌‌های خبری-تحلیلی یک روزنامه‌نگار کهنه‌کار مانند او در فضای وب می تواند اعتبار ژورنالیستی این جریان را بالا ببرد. امیدوارم سال آینده سایتش پربارتر از امسال باشد.

• خودم

بیخیال…

اینها چند وبلاگ بود که من بررسی کردم. ترتیب ارائه نشانگر چیزی نیست. اگر کسی را یادم رفته امیدوارم من را ببخشد عمدی در کار نبوده است. امیدوارم در این چند روز آخر خود وبلاگ نویسان و حتی دیگران بررسی از کارهایشان ارائه دهند. حداقل بدانیم امسال کجا بودیم و سال بعد چه کنیم و به کجا برویم.

دوستی در نقد عملکرد شهریاری نماینده اصول‌گرای زاهدان مطلبی در وبلاگش نوشته بود. پس از خواندن آن مسئله‌ای که ذهن را چند روزی مشغول کرده بحث ناسیونالیزم از نوع سیستانی بود. برایم چند سوال پیش آمد که در ادامه نوشته آنها را می آورم.

ملی‌گرایی یا ناسیونالیزم در بارومندی سیاسی یک تفکر طیف راستی است. البته در طیف تندروی هنوز قرار نگرفته است. تندوری مانند نازیسم و افکار رادیکال‌تر در انتهای راستگرایی ملت‌باوری هستند. ناسیونالیزم حول محور باور‌های فرهنگی و سنت‌های یک جامعه شکل می گیرید و سعی دارد آنها را تقویت کند. حتی در مراحل این تقویت منجر به افراط و مبالغه می شود. ملی گرایی حسی است که کما بیش در بین نظام‌های سیاسی کشورها و مردم به عنوان یک حس برانگیزنده و نگهدارنده استفاده می شود. ناسیونالیزم در سوی دیگر با اینترناسیونالیزم که یک تفکر چپ است در تقابل و تضاد است.

حال به توجه به تعریف فرهنگ و عناصر سازنده آن و همچنین موضوع ملی‌گرایی سوالات زیر من را به خود مشغول داشته‌است:

• آیا اصل آن (ملی‌گرایی سیستان) موضعیت دارد؟
• عناصر مادی و غیر مادی فرهنگ سیستان چیست؟
• محور اصلی فرهنگ سیستان
• جایگاه ادبیات در فرهنگ سیستان
• حس ملی‌گرایی سیستانی آیا وجود دارد؟
• سیستان برای مردمش تداعی کننده چیست؟
• چقدر مردم سیستان به فرهنگ و خاکشان احساس تعلق می کنند؟
• مردم کدام هویت را ترجیح می دهند؟زبان؟خاکی؟کشوری؟
• درجه سازگاری سیستان‌گرایی با مذهب‌گرایی و کشورگرایی

امیدوارم بتوانم در طرح پرسش‌‌های دقیق‌تر و رسیدن به جواب از کمک دوستان بهره‌مند شوم.