• نهاد یا وجود (entity): شئی، موجود یا هرچیزی که در جهان خارج از ذهن انسان نمود ظاهری پیدا کند.
• لفظ (term): واژه یا کلمه‌ای که برای اطلاق هر وجودی استفاده می شود و یا به عنوان یک مدخل فرهنگ لغت قابل تعریف و معنی شدن باشد.
• عنصر فرهنگی (Cultural Trait): کروبر عنصر فرهنگی را عبارت از حداقل قابل تعریف می داند و این حداقل را با توجه به کارکرد آن در نظر می گیرد. وی تعیین و تشخیص عناصر فرهنگی را مهمترین و دقیق ترین قسمت مطالعه فرهنگی می داند. مثلا یک اطاق غذا خوری از صندلی و میز غذا خوری تشکیل می شود، صندلی و میز غذاخوری هر یک عنصر فرهنگی هستند.

طرح موضوع

به نظر شما چند نوع برف وجود دارد؟ چند نوع خرما؟ چند نوع عقال؟ جواب‌هایی که به هرکدام از سوالات مطرح شده داده می شود در هر شهر و دیاری ممکن است با هم دیگر متفاوت باشد. مثلا شما اگر در تهران از کسی که ساکن آنجا است درباره انواع خرما بپرسید به احتمال خیلی زیادی اطلاعی درباره انواع آن ندارد. ولی این سوال را اگر از یک نفر در بلوچستان بپرسید جواب هایی متعددی خواهید شنید. چرا باید یک سوال واحد در مکان‌های مختلف جواب‌های مختلف داشته باشد؟

بررسی موضوع

رابطه میان عناصر و رویدادهای خارجی و ذهن انسان به وسیلهٔ زبان تبین و تفهیم می شود. عنصری به رنگ سفید که در روز‌های سرد زمستانی از آسمان می بارد در زبان فارسی با کلمه برف میان گویشورانش به کار می رود. همین عنصر در زبان انگلیسی «snow» و در فرانسه «neige» نامیده می شود. اما آیا در میان اسکیمو‌ها هم برای نامیدن این عنصر فقط از یک لفظ استفاده می شود؟

چرا یک نهاد در یک فرهنگ دارای یک لفظ برای نامیدن است و در یک فرهنگ دیگر چندین واژه برایش وجود دارد؟ یا حتی در برخی فرهنگ‌ها برای برخی نهادها هیچ واژه‌ای وجود ندارد و باید از زبان دیگر قرض گرفته شود یا زبان دست به تولید واژه جدید بزند. راز این چندگانگی در چیست؟

در میان مردم بلوچ شتر (هشتر) نقش مهمی داشته است. این موجود در کشاورزی، حمل و نقل و به عنوان یک دام در تولید گوشت و شیر نقش بسزای در زندگی مردم دارد. به عبارت دیگر شتر بخشی جدای ناپذیری از برخی مردم بلوچ بوده و هست. در نتیجه این نهاد در فرهنگ بلوچی یک عنصر فرهنگی به شمار می رود. شتر در فرهنگ مثلا شمال کشور چنین کارکردی را ندارد. پس به عنوان یک عنصر فرهنگی باید بیشتر در زبان بلوچ زیر ذره‌بین باشد. زبان بلوچی برای این نهاد که یک عنصر فرهنگی است الفاظ گوناگونی  تولید می کند: جَڑ(شتر کوچک)،هِر(بچه شتر)،ڈاچی(شتر ماده)،لوک (شتر جمازه نر و قوی) و … .

هشتر

وقتی که یک نهاد به عنوان یک عنصر فرهنگی در یک فرهنگ مطرح می شود زبان مربوط به آن فرهنگ بسته به شرایط آن فرهنگ الفاظ مختلفی برای هر نهاد تولید می کند. وقتی یک نهاد در یک فرهنگ نقش فرهنگی ایفا می کند، زبان آن فرهنگ سعی می کند این تنوع را برای بیان آن مفاهیم با ساخت و پرداخت الفاظ متفاوت نشان دهد. گاه عکس این عمل روی می دهد. مثلا در یک فرهنگ نهادی اصلا وجود ندارد یا نقش فرهنگی نداشته و ندارد پس زبان آن فرهنگ ممکن است برای آن نهاد اصلا واژه‌ای نداشته باشد. یا واژگانی استقراضی از این طریق وارد زبان شوند. مثال ساده کلمه «تلویزیون» و «موبایل» در زبان فارسی که هر دو از زبان دیگر به این زبان وارد شده‌اند.

خرما در فرهنگ بلوچ یک عنصر مادی است. زبان بلوچی نیز برای انواع و اقسام خرما واژه تولید کرده است: ربی،مضافتی،کلگی،نگار،هلیله،آشه‌ای،شکری و … این‌ها نام‌ برخی از خرماهای بلوچستان هستند. این نهاد در فرهنگ مثلا تهران چون که یک عنصر فرهنگی به شمار نمی رود فقط یک واژه برای وجود دارد، یعنی خرما. آنها برای نامگذاری سایر انواع خرما باید به زبان بلوچی مراجعه کرده و واژه متناسب را به زبان فارسی وارد کنند.

نتیجه گیری

در جهان در همه فرهنگ ها عناصر مختلفی وجود دارد. زبان‌ها برای نشان دادن تنوع چندگانه یک عنصر فرهنگی دست به فرایند تولید واژه و واژه‌گزینی می زنند. عدم وجود یک عنصر در یک فرهنگ باعث عدم تولید واژه برای آن نهاد شده و زمینه را برای استقراض واژه از زبان‌های مجاور و حتی دور را فراهم می کند. یکی از راه‌های شناخت عناصر فرهنگی یک زبان تنوع لفظ برای یک نهاد واحد است. این تنوع باعث تسهیل استفاده آن نهاد در شرایط مختلفی که آن فرهنگ به آن نیاز دارد می شود.

تحلیل وقایع
وبلاگ‌های تحلیلی در این مدت رشد کمی زیاد داشته‌اند. یکی از دلایل رشد آنها را شاید بتواند به انتخابات و وجود مسایل اجتماعی گوناگون ربط داد. دلیل دیگر برای تعدد این گونه نوشتار عدم وجود و دسترسی کافی رسانه‌های مکتوب این چنینی باشد. خوشبختانه در این چند مدت اخیر اینترنت برای بسیاری از مردم شهر و روستا در دسترس بوده است. بنابراین به راحتی می توان از این منابع برای تحلیل مسایل روز استفاده کرد.
مرز ارتباط،دست نوشت…، توسعه مکران عمدتا مطالبشان حول محور تحلیل‌های گوناگون سیاسی،اجتماعی،فرهنگی و هنری می باشد. تحلیل‌هایی که معمولا می توانید در این نوشتارها بیابید حول محور‌های فرهنگ،اجتماع،سیاست و مذهب با رویکرد منطقه‌ای است. بسیاری از افرادی که در این محور‌ها فعالیت می کنند خوشبختانه توانسته اند مسایل مهمی را که سال‌ها میان ما به عنوان قرارداد سکوت بوده‌اند واگویی کنند. این گونه نوشتار زمینه مباحثه و حتی در مواقعی مجادله را فراهم کرده است.
ما مردمی خونگرم هستیم و گاهی این گرما به حرارت و جوشش مبدل می شود. این جوش و خروش برای بسیاری خوش‌آیند نیست و چه بسیار عنان از کف داده و حتی به یاوه‌گویی و سخیف نویسی وادار کرده است. بسیاری را نیز به تفکر و تعقل واداشته‌اند. خوشبختانه این حرکت راه را برای تعالی فکری مردم جامعه باز خواهد کرد. ما مردم سال‌ها در غار افلاطون پشت به روشنی فقط سایه حقیقت را دیده‌ایم حال که کسانی از ما از این غار خارج شده‌ و در روشنایی حقیقت را دیده‌اند مسلما با واکنش اصطکاک گونه از سوی مردم مواجه خواهند شد. تحلیل و مباحثه ما را از تاریکی به سمت روشنایی سوق می دهد به شرط آن که محلل آنچه را که بیان می کند بر پایه حقیقت و درک درست جامعه نقل شود. امید است این روزنه گشوده زمینه‌ای برای درک و فهم درست ما از هم دیگر و زمینه ساز تعالی فرهنگ گفتار و آشتی شود.
فرهنگ و هنر:
اگر از همه دغدغه‌های مردم این جامعه ارزیابی صورت گیرد دو عنصر فرهنگ و هنر مهمترین دغدغه‌های ما هستند. همه ما به فرهنگ و هنر اصیل بلوچستان عشق می ورزیم. خوشبختانه این علاقه با شدت و حرارت کمابیش در همه افراد وجود دارد. وبلاگ نویسان نیز از این قاعده مستثنی نمی باشند. یاسر کرد در مرز ارتباط مدتی درباره زبان و سایر عناصر فرهنگ مطالبی می نوشت که آن روند تا حدودی پیش رفت و در مقاطعی ادامه نیافت. صدیق حسین‌زاده در وبلاگ دست نوشت … برخی عناصر فرهنگ بلوچ مانند هویت، زبان و هنر را گاها به بحث و بررسی می گذارد. سایرین با گذاشتن عکس،فیلم و … سعی کرده‌اند فرهنگ و هنر مردم بلوچ را در عرصه نوشتار اینترنتی نمایان کنند.
نقد و روشنگری:
نقد از دورن یکی از حقایق مردم حقیقت جو می باشد. مردمی که خواهان ترقی و توسعه در همه زمینه‌ها باشند از نقد و روشنگری به گرمی استقبال خواهند کرد. همانگونه که در مثال غار افلاطون بیان شد تعداد افرادی که می توانند از قید و بند‌ها رهایی جسته و در روشنایی به دنبال حقیقت باشند بسیار کم است. برای عامه مردم حرف و سخن کسانی که از حقیقت و روشنایی می گویند بسیار نامانوس و دور ار داشته‌هایشان است.
اولین واکنش عوام و حتی برخی خواص به نقد جبهه گیری علیه نقاد است. روشنفکران بلوچ نیز از این قاعده مستثنی نخواهند بود. جنگ روشنایی نقد و تاریکی جهل یک نبرد تمام عیار و نابرابر است. روشنفکران باید خود را برای چنین نبردی آماده سازند.
یکی از عوامل موفقیت آنها سخن گفتن به زبان وبیان عوام است. روشنفکر بلوچ برای رساندن منظور خود و برای اصلاح امور و نقد درونی باید بتواند هر چه بیشتر مردمی را که مستعد دریافت حقیقت هستند به سمت خود جلب کند. روشنفکر نباید در بند واژگان و قیود خود ساخته‌ای باشد که وی را از رساندن پیام به عوام باز می دارد.
وبلاگ‌های بلوچی خوشبختانه به تازگی این جسارت را یافته‌اند که در این وادی خطر پا نهند. آنها به درستی دریافته‌اند که تحلیل و نقد فرهنگ و عناصر گونه‌گون آن برایشان دردسرساز خواهد بود. بسیاری از خود مردم به آنها خواهند تاخت زیرا آنها آن عناصر داشته خود را درست انگاشته و حاضر به پذیرش هیچ گونه نقدی درباره آن نخواهند بود. این تقدس و نقدناپذیری در مقوله مذهب بسیار خشک وخشن است. افرادی مانند رازگو بلوچ از کودک درون سخن می گوید و سعی دارد ندای کودک در حال رشد جامعه بلوچستان را در قالب نوشتن به زبان بیاورد. مسایل جنجالی مانند زنان، حجاب، تاریخ معاصر، خوانین، فرهنگ کنونی جامعه از دغدغه‌های این گونه نوشتار می باشد.
یاسر کرد،اشکان اروند، ابراهیم حسین بر و چند نفر دیگر گاه در نوشته‌های خود در قالب نقد و نقادی از دورن جامعه به مسایل این چنینی پرداخته‌اند. باز شدن باب نقد جامعه را از روطه تباهی و سکون نجات خواهد داد. نقد دورن جامعه‌ای باعث خواهد شد الگوی رفتاری و فکری جامعه از خشکی و یک جانبه نگری رها شود.در نقد باید جانب انصاف رعایت شده و همیشه راهگشا باشد ، فقط بیان صورت مسئله کافی نیست.
کلام آخر:
وبلاگ و رسانه دیجیتال مجالی را برای ما فراهم آورده است تا از افکار و عقاید جامعه مطلع شویم. این حرکت شروع خوبی برای جامعه ساکن بلوچستان است که گامی در جهت توسعه و پیشرفت بردارد. نویسندگان و روشنفکران بلوچستان می توانند با بهره برداری از این روزنه به نشر دیدگاه‌های خود مبادرت ورزند. مردم باید این اتفاق را به دیده مثبت ارزیابی کرده و سعی در بالا بردن دانسته‌های خود از جامعه‌ای که در آن زندگی می کنند، داشته باشند. مردم و روشنفکران باید از این زمینه تعامل به وجود آمده بهره جسته و سعی در برقراری تفاهم نمایند. در پایان از همه نویسندگانی که نه توانسته‌ام نامی از آنها در اینجا ذکر کنم پوزش می خواهم. شما نیز اگر دارای وبلاگ درباره بلوچستان هستید لینک آن را در پایین همین نوشته ذکر کنید خوشحال خواهم شد آن را مطالعه کنم.

چه می گویند؟

اگر بخواهم از محتوای نوشتاری که در این قالب مطالعه می کنم دسته بندی ارئه دهم می توانم وبلاگها و نوشتار آنها را به چهار دسته عمده تقسیم کنم:
اول: اخبار و اطلاع رسانی ، دوم: تحلیل وقایع جاری، سوم: فرهنگ و هنر، چهارم: نقد و روشنفکری
شاید گروه و دسته‌ی دیگری بر اساس مطالب نوشته بتوان یافت اما به خاطر کمبود تعداد محتوا نمی توان آن موضوعات را به دسته‌های مجزا تقسیم بندی کرد. عمده مطالب وبلاگ‌ها حول این چهار محور می باشند.

فردا در قسمت دوم به تحلیل و تبین هر کدام از دسته‌های بالا خواهیم پرداخت. منتظر باشید…

۱. حرکت بر روی لبه تکنولوژی

اینترنت به سرعت در هر لحظه تغییر می کند. انتشار سریع باعث می شود تا مرورگر نیز مانند اینترنت رشد می کند. به روز بودن مرورگر و ایجاد فن‌آوری های نوین در آن باعث سرعت بیشتر اینترنت در دو سطح کمی و کیفی خواهد شد. مرورگر نباید باعث کند شدن توسعه اینترنت شود.

۲. دسترسی سریع‌تر به عملگر‌ها و ویژگی‌های جدید

انتشار سریع باعث دست‌یابی سریع‌تر به چیز‌های جدید و عملکرد‌های بهتر و به همان ترتیب کیفیت نرم‌افزار می شود. در طول ۱۸ ماه کاربر شش به روزرسانی را دریافت می کند که معادل یا بیشتر از آن چیزی است که در یک به روزرسانی مرسوم منفرد بعدا دریافت خواهد داشت.

۳. کاهش خطر ریسک

برای توسعه دهندگان فایرفاکس این به معنی کاهش ریسک در تولید محصول است. باگ‌ها و خطاها سریع‌تر رفع می شود و شما در آخر محصولی پایدارتر خواهید داشت.

۴. مدیریت بهتر پروژه و آگاهی بازار

انتشار سریع مدیریت پروژه و چالاکی در بازار را بهبود خواهد داد. فایرفاکس می تواند ویژگی‌های جدید را بر اساس تحقیق و نبض بازار کم یا زیاد کند.

۵. کاهش فشار تولید

در این شیوه جدید انتشار فشار برای انتشار نسخه جدید با وجود آماده نبودن کامل آن کاهش خواهد یافت چون انتشار دیگر ۹۰ روز بعد در راه است. توسعه دهنده می تواند هر اصلاح و توسعه‌ای را برای زمان های متعدد برنامه ریزی کند.

۶. نیاز مشتری

یک به روزرسانی ۹۰ روز می تواند توسعه دهنده را بیشتر ملزم به توجه به نیازهای کاربران فایرفاکس کند.

۷. حرکت بر اساس نیازسنجی

شرکت‌های تولید کننده نرم‌افزار که مدل توسعه سریع را برگزیده اند خیلی سریع تر می توانند به شرایط بازار و نیازمندی‌های کاربرانشان عکس‌العمل نشان دهند. تصور کنید یک برنامه یک سال توسعه می یابد و شرکت آن را به کاربرانش عرضه می کند و همه کاربران از شکل و شمایل آن خوششان نمی آید. همان اتفاقی که برای فایرفاکس ۴ افتاد که کاربران از کروم‌سازی رابط دسترسی به هیچ وجه خشنود نبودند.

موزیلا خود نیز از این مدل توسعه دفاع کرده و گفته است که: هر شش هفته ما یک فایرفاکس جدید برای ارزیابی و انتشار به جهان ارائه می دهیم مگر آنکه مشکلات غیر قابل پیش بینی به وقوع به پیوندد. تیم می گوید:  آزمایش و پایدارسازی هر نسخه با تعداد زیادی کاربر به ما این امکان را خواهد داد باگ‌ها را زودتر یافته و آنها را اصلاح کنیم و از کیفیت هر انتشار اطمینان حاصل کنیم.

منبع +

منبع

فیس بوک قصد دارد چندین دیتاسنتر در این شهر ایجاد کند.مرحله اول این طرح با وسعت ۲۷۰۰۰ مترمربع شروع خواهد شد که در اواخر سال ۲۰۱۲ ساخت آن به پایان خواهد رسید . این مرحله از طرح تقریبا در اواسط ۲۰۱۳ ترافیک شبکه را می تواند پشتیبانی کند.

برق از منابع سبز

دیتاسنتر فیس بوک در لولئا عمدتا از انرژی‌های تجدید پذیر استفاده خواهد کرد. برخلاف دیتاسنترهای این شرکت در اورگان و کالیفورنیا شمالی  که برق تولیدی آنها از ذغال سنگ است.
توسعه زیرساخت فیس بوک ماورای مرزهای ایالات متحده نشانگر ساختار کاربران جهانی آن است. بیش از ۷۵ درصد ۸۰۰ میلیون کاربر فیس بوک خارج از ایالات متحده قرار دارند. ساختن دیتاسنترهایی در نزدیکی آنها می تواند سرعت اتصال کاربر و به طور کلی تجربهٔ در فیس بوک بودن را به نحوی چشم گیری بهبود بخشد.
مایکل کیرکلند سخنگوی فیس بوک می گوید:‌مرحلهٔ بعدی استراتژی ما حرکت به سمت ساختن زیرساخت خودمان و رها شدن از امکانات استیجاری است. ما انتظار داریم این دیتاسنتر به ما در کاهش تاخیر پاسخگویی به کاربران در اروپا و فراتر از آن کمک کند.

این خبر در سوئد به خصوص در شهر لولئا جشن گرفته شده است.مقامات توسعه اقتصادی  شهر را مکانی مناسب با توجه به ترکیب هوای سرد، اتصال قدرتمند و مقدار زیادی انرژی تجدید پذیر ارزان می دانند.

کیرکلند در این باره می گوید: هوای سرد و خشک به ما اجازه خواهد داد تا از آن برای خنک کردن دیتاسنترهای خود استفاده کنید. تغییرات دما در شهر لولئا بین ۵ درجه تا پایین‌تر از منفی ۲.۵ درجه است. شهر به طور متوسط در سال ۴ روز دمای بالای ۲۵ درجه دارد.
سوئد دومین کشور به لحاظ سرعت اینترنت در جهان است. بر اساس آمار اتحادیه بین المللی مخابرات این کشور پس از کره جنوبی در رتبه دوم سرعت اتصال قرار گرفته است. اینترنت شهر لولئا توسط پنج شرکت تلیاسونرا،تله۲،تی‌سی‌دی، تلنور و بنورکت تامین می شود.

منبع انرژی

رودخانهٔ لول حدود ۱۳.۶ میلیون مگاوات ساعت نیروی برق-آبی تولید می کند که معادل ۱۰ درصد برق مورد نیاز سوئد است. مقامات شهر لولئا می گویند منطقه دارای پایین ترین نرخ برق در همه اروپا می باشد.
کیرکلند در این باره می گوید: این اولین دیتاسنتر فیس بوک خواهد بود که عمدتا با انرژی تجدیدپذیر و برق-آبی کار خواهد کرد. این یک معیار مهم برای ما خواهد بود و به طور حتم تنها معیار نیز نخواهد بود.
فیس بوک می گوید که دیتاسنتر لولئا یک دیتاسنتر انرژی-کارآمد خواهد بود و بسیاری از تکنیک‌های مورد استفاده در سایت پرینویل،اورگن، جهت حفظ انرژی در آن استفاده خواهد شد. ابزار اورگان از سرمایش تبخیری به جای چیلر استفاده می کند و به سمت دیتاسنترهای بدون چیلر و حفاظت آب پیش می رود. فیس بوک می گوید از گرمایی زاید سرورها برای گرم کردن دفاتر ناحیه استفاده می کند.
درون ساختمان، فیس بوک می خواهد از طراحهای  اوپن کامپیوت پروجت برای سرور و دیتاسنتر استفاده کند. این شرکت در فوریه تاسیس شده است و هدف آن انتشار طراحی‌های سفارشی برای سرورها، منابع تغذیه و واحد‌های یو‌پی‌اس است.

آنچه که امروز قصد دارم درباره آن چند خط برایتان بنویسیم درباره مشکلات بسیار بسیار سطحی اما با تاثیرات عمیق در مسئله بانک‌داری الکترونیک در کشورمان است. بانکداری الکترونیک در کشور ما با آنکه تبلیغات فروانی درباره آن از سوی بانک ها می شود اما هنوز در خم اول گیر کرده است. یکی از پایه‌های بسیار ضروری در مقوله بانکداری الکترونیک بودن اتصالات امن میان مشتری بانک و عوامل آن بانک است. مشتری به هر طریقی که به سیستم بانکی مورد نظر ارتباط برقرار کرد باید از طرف بانک برای او اطمینان خاطر ایجاد شود که تا پایان کلیه عملیات چیزی میان این دو،یعنی بانک و مشتری، قرار نمی گیرد.

سوای همه مشکلات عدیده‌ای که در مباحث فنی و حقوقی درباره این مسئله وجود دارد اما بانک‌ها ما هنوز مشکلات خیلی ساده‌ای را نتوانسته‌اند حل کنند. یا به عبارت دیگر خبری از چنین اشکلات ندارند یا دارند و نمی خواهند رفع کنند فقط برای رفع مسئولیت و گذاشتن پسوندی به نام الکترونیک این کارها را انجام داده اند.

حال مشکل اول را بررسی کنیم. ما همیشه حتی در سایت خود بانک‌ها و فروشگاه‌های اینترنتی برای اینکه به مشتری خود هشدار دهیم دچار مشکل نشود حتما در نوار آدرس چک کند که به صورت امن به سایت مورد نظر وصل است یا خیر؟آیا در بالا آدرس را به صورت https می بیند؟ بعد از این کنترل کاربر می تواند مشخصات بانکی خود را وارد کند تا تراکنش بانکی صورت گیرد. اما ای دل غافل لطفا به آدرس‌های زیر نگاه کنید تا فاجعه را درک کنید:

۱. بانک ملت

۲. بانک ملی

۳. بانک کشاورزی

چگونه بانک‌های ما بدون آنکه از یک ارتباط ایمن میان مشتری و بانک برخورد دار باشند از بانکداری الکترونیک حرف می زنند؟

همه سایت های بالا که به عنوان نمونه آورده شد از یک گواهی امنیتی خودساخته برای ایجاد یک بستر امن استفاده می کنند. به عبارت دقیق تر وب سرور چنین سایت‌های از یک گواهی امنیتی معتبر برای ایجاد ارتباط HTTPS استفاده نمی کند. مدیر سرور فقط با نوشتن دو دستور چنین گواهی نامعتبری تولید کرده و برای بانک گذاشته است.

خوب مشکل این کار کجاست؟ مرورگرهای به روز مانند موزیلا و یا اینترنت اکسپلورر نسخه جدید در هنگام ورود به چنین سایت‌های با چنین گواهی نامه‌هایی اخطار می دهند و به کاربر گوشزد می کنند که خودش شخصا چنین گواهی‌نامه‌ای را تایید کند تا بتواند از این مسیر عبور کند. اگر کسی به عنوان یک میانگر،یا مرد وسط، در این ارتباط قرار گیرد به راحتی می تواند با شکستن قفل آن گواهی‌نامه به تمامی اطلاعات بانکی رد و بدل شده دسترسی یابد. چون این گواهی‌نامه‌ها با چندین برنامه و رایانه‌ به راحتی فقل گشایی می شوند. این قفل ضامن کدگذاری میان شما تا بانک است. حالا تصور کنید پولتان را به کسی از آشنایان می دهید به حساب شما در بانک واریز کند. او در بین راه یک نفر با چهرهٔ آشنا می بینید و همه آن پول و اطلاعات شما را در اختیارش قرار می دهد تا او اینکار را انجام دهد اما دریغ که او راهزنی بیش نبوده است.

مگر گواهی‌نامه‌ها معتبر با غیر معتبر چه فرقی دارند؟ گواهی‌های معتبر معمولا در مرورگر شما شناسایی می شوند و نیاز به تایید اعتبار آنها از سمت شما نیست چون سیستم آنها را تایید می کند. دیگر آنکه شرکت‌های در دنیا هستند که کار آنها انحصارا تولید چنین گواهی‌نامه‌هایی است. آنها برای تولید این گواهی‌نامه‌های از مدرن ترین و پیچیده ترین روش‌های کدگذاری استفاده می کنند. آنها به گونه این کدگذاری را انجام می دهند که حتی ابررایانه قدرتمند بعد از گذشتن چند صد سال پردازش شاید به کدگشایی یک گواهی برسند.

چرا بانک‌های ما چنین ریسکی را انجام می دهند؟

یکی از دلیل این مسئله عدم توجه به مقولهٔ امنیت سایت‌ها و سرورها از طرف مسئولین بانکی است. امنیت تبدیل داده‌ها در بستر شبکهٔ بانکی اهمیت بسیار حیاتی دارد. اما متاسفانه مدیران ارشد کمتر از نظرات کارشناسی در این زمینه استفاده می کنند. وگرنه چنین ریسک بزرگی با پرداخت هزینه‌ای بسیار بسیار پایین قابل جلوگیری است.

فاکتور:

- هزینه داشتن یک آی‌پی در سال برای هر سایتی که بخواند در آن ارتباط امن ایجاد کنند: ۱۵۰۰۰۰ ریال در سال

- یک گواهی‌نامه وری‌ساین با اعتبار یک ساله با ضمانت ۲۵۰۰۰۰ دلار: ۱۸۰۰۰۰۰۰ ریال

جمع هزینه امن سازی ارتباط بانک محترم:‌ ۱۸۱۵۰۰۰۰ ریال

خودنوشت۱: سه هفته است که رمزساز بانک ملی من قفل شده است و برای بازگشایی آن باید به بانک مراجعه می کردم. حالا بماند آن داستان‌های من با بانک اما متاسفانه هنوز رمزی برای رمزساز ارسال نکرده‌اند. کاری که در سایت بانک با دو تا کلیک می توانست حل شود.

خودنوشت۲: بانکهای خصوص،یعنی از اول خصوصی بوده‌اند در این زمینه کمی بهتر عمل کرده‌اند.

خودنوشت۳: بانک صادرات هم از این شیرین کاری‌ها دارد اما خوشبختانه الان که این نوشته را می نویسم کل آی‌پی و سایت خوابیده است.

برداشتی از نوشتهٔ رقص‌های نواحی ایران – با کمی ویرایش

به طور کلی در نظام آموزشی ما تقریبا دو نوع ارزیابی از آموخته های یادگیرنده صورت می گیرد:‌ تدریجی و تکمیلی. آزمون های که در طول سال معلمین از دانش آموزان به عمل می آورند و نمراتی که به فعالیت های درسی آنها داده می شود در مجموع نمره تدریجی او را در دو نوبت تشکیل می دهد. در این نوع ارزشیابی تدریجی متاسفانه مشکلاتی نیز مشاهده می شود.

اول آنکه در بیشتر موارد این نمره یک نمره واقعی بر اساس عملکرد دانش آموز نمی باشد. پس نمی تواند به درستی نشان دهنده ی سیر پیشرفت او باشد. در تعیین این نمره معیار دقیقی وجود ندارد. این باعث می شود که نظر شخصی در نمره اعمال شود. حتی به درستی نمی توان گفت که دانش آموز با طی چه مراحلی می تواند این نمرات را به طور کامل کسب کند. متاسفانه این عدم شفافیت باعث پدید آمدن ذهنیت های نادرست در زمینه سنجش عملکرد دانش آموزان توسط معلمان می شود.

دانش آموزان پس از اتمام دو نیم سال هر ساله در امتحاناتی شرکت می کنند. منظور از این آزمون ها سنجش کلی دانش آموز با توجه به آموخته های وی در آن مدت زمان مشخص است. درستی و نادرستی اینگونه آزمون ها همیشه میان اندیشمندان اهل فن محل مناقشه بوده است.

آزمودن آموخته های هر فرد در یک زمان کوتاه و با سولاتی محدود نمی تواند نشانگر تسلط فرد بر مطلب مورد بحث باشد. در آن آزمون ممکن است هزاران مشکل پیش آید یا حتی خود آزمون به لحاظ صحت در درجه ای از درستی نباشد که بتواند ممیزیی درست بین دانش آموزان باشد، پس با توجه به چنین مشکلاتی می توان استفاده تنها از این ابزار را نادرست دانست. برای ارزیابی یادگیرنده می توان به دفعات در طی مدت آموزش چنین آزمون هایی را برگذار کرد یا مثلا وظایفی را برای فرد تعیین کرد که انجام آن مستلزم دانستن برخی آموخته در طی سال تحصیلی می باشد.

حال  بیایم کمی درباره مسایل آزمون های پایانی در نظام آموزشی در آموزش و پرورش کشور به بحث به پردازیم. متاسفانه آزمون های پایانی در نظام آموزشی ما از استانداردهای پذیرفته بسیار فاصله دارند. اولین ایرادی که به این آزمون ها وارد است عدم تطابق سرفصل های تدریس شده در محتوای درسی به آزمون ها است. به طور مثال  میان آنچه که دانش آموز در طول سال به آن برخورد دارد با کیفیت سوالاتی پایانی رابطه منطقی وجود ندارد. دانش آموز در طول سال ممکن است بیشتری زحمت خود را به طور مثال بر روی فصل اول کتاب صرف کند ولی آن فصل کسر کوچکی در آزمون پایانی دارد.

مشکل دیگری که به طور کلی در سنجش این نظام آموزشی است، تاکیید بیش از حد بر آزمون پایانی است. نمراتی که دانش آموز به عنوان نمره مستمر کسب می کند همه دارای ظرایب یک می باشند ولی نمرات پایانی ۲ یا ۴ یا ۶ دارند. عدم اعتبار گذاری درست بر اهمیت آزمون ها می تواند نتایج نادرست یا حتی غیر واقعی را به ما نشان دهد. همانگونه که بالاتر اشاره شد می توان با تقسیم امتیاز پایانی به کارها و ظایف میان دوره ای دانش آموز به نتایج بهتری دست یافت. البته باید در نظر داشت که اگر آن وظایف درست و دقیق تعریف نشوند بار دیگر ممکن است عدم روایی آزمون را دربر داشته باشند.

بابا جان حافظه ی بسیار خوبی داشت. گفته می شود او قران را در سال های ابتدا زندگی اش کاملا حفظ داشت. در سن ۱۸ سالگی به خاطر ازدواج اجباری از شهر خویش فرار کرد و گام به سوی جستجوی حق برداشت. ابتدا به پیشاور سپس به راولپندی رفت. حدود یک سال و اندی در کوهستان هایی که امروز پاکستان نامیده می شود تحت تعلیم یگ گوروی هندی بود.
بعد از دومین جلوس در راولپندی که با استاد هندو اش ماند، چندین بار به کشورهای خاورمیانه  سوریه، لبنان، عراق و شهر مکه رفت. او در طول سفر لباس مبدل مردانه می پوشید. در مکه او پنج بار در روز نماز می خواند و همیشه در گوشه ای عزلت گزیده بود. در مکه اغلب برای فقرا غذا فراهم می کرد و از بیماران شخصا پرستاری می کرد.
بعد از مکه به مدینه رفت. در آنجا سیاق پیشین  را برای عبادت و نماز گذاشتن برگزید. بعد از ترک عربستان به بغداد رفت و از آنجا به پنجاب بازگشت.
در سال ۱۹۰۳ باباجان دومین سفر خود به مکه را آغاز کرد.  حدود سال ۱۹۰۴ حضرت باباجان به بمبی باز گشت. خیلی زود به سمت اجمر در شمال هند رفت. بعد از اجمر بار دیگر به بمبی بازگشت که بعدا به پونا سفر کرد.
در پونا باباجان  آخرین مقصدش را بنا گذاشت. ابتدا زیر یک درخت چیرش نزدیک مسجد شاه بخاری در جاده رستا سرپناهی برای خود ساخت. بعدها در بخش چاربودی پونا سرپناهی بنا کرد که تا پایان عمرش در آنجا ماند.
حضرت باباجان در چاربودی پونا در ۲۱ سپتامبر ۱۹۳۱ زیر درخت چیرشی که سال های پایانی عمرش را در آن گذارنده بود از دنیا رفت. در آنجا ، اطراف آن درخت،‌ برای او مقبره ای بنا شد.