مهر آمد

باز هم ماه مهر آمد. ماهی که همیشه یادآوری شروع آموختن و قدم برداشتن به طرف دانایی است. وقتی که دانش آموز بودیم از رسیدن مهر هم خوشحال بودیم و هم ناراحت. خوشحال چون بار دیگر دوستان دوران تحصیل را می بینیم و قدمی دیگر جهت آموختن چیزهایی نوین برمی داریم. ناراحت بودیم چون تعطیلات خوش تابستان تمام شده است.
حال با گذشتن آن دوران آن دغدغه های هنوز با ما همراهی می کنند. حال که به کسوت آموزگاری در آمده ایم همان دغدغه های کودکان و نوجوانان خویش را داریم. ناراحتی تمام شدن تابستان و شادی حضور در میان دانش آموزان.
یکی از مشکلاتی مهمی که ما چه در کار معلمی و چه دانش آموزان را سردرگم می کند نه بود برنامه مدون آموزشی در آموزش و پرورش است. ما معلمان و دانش آموزان وقتی مدارس شروع به کار می کنند نمی دانیم چه هنگامی نیمه سال فرا خواهد رسید. این مشکل به خصوص برای ما معلمان بسیار ایجاد مانع می کند. چون ما باید برای سال تحصیلی از ابتدا برنامه ریزی کنیم و بدانیم در هر برهه ای از زمان چه کاری باید انجام دهیم.
وقتی ماه مهر می رسد تقریبا حدود یک ماه از سال تحصیلی را بی هدف می گذارنیم چه ما معلمان و چه دانش آموزان. ما معلمان در باید چند هفته با اداره آموزش و پرورش برای مسایل جزیی به قول بعضی دوستان کشتی بگیریم. مرحله بعدی این ماراتن کش و قوس هایی است که مدیران مدرسه برای تنظیم کردن برنامه درسی هر مدرسه ای دارند. خلاصه با همه این مسایل ریز و درشت مهر بدون اینکه فعالیت آموزشی قابل توجهی صورت گیرد تمام می شود.
برای این گونه مسایل راه حل های بسیار ساده ای وجود دارد که نظام آموزش و پرورش ما هم باید از آنها تبعیت کند.
اول اینکه مانند همه کشورهای مترقی باید هر مدرسه و آموزشگاهی تقویم آموزشی داشته باشد چیزی که در سیستم آموزشی ایران چه در آموزش عمومی چه در آموزش دانشگاهی وجود ندارد اگر هم باشد بسیار ناقص و غیر قابل اجرا.
دوم: رفع تمرکز گرایی از این سیستم است. باید نظام آموزشی به خصوص در زمینه تصمیم سازی و تصمیم گیری استانی و حتی منطقه ای عمل کند. بسیار از تصمیم هایی که در مرکز گرفته می شود در دیگر مراکز قابل اجرا نیست. اگر بتوان آنها را اجرا کردن نتیجه مطلوب حاصل نمی شود.
به هر حال امید است مسئولین آموزش کشور تصمیماتی بگیرند که به منافع کل دانش آموزان مهین باشد.