بایگانی

نوشته های برچسب زده شده ‘شعر’

سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

۳۱ شهریور ۱۳۸۷ بدون دیدگاه
شعری از حضرت حافظ به یاد آن روزهایی که با نوای جاودانه استاد شجریان آن را می شنیدم. در کودکی یکی از دل مشغولی های من شنیدن آواز استاد و خواندن شعر حافظ بوده است که هنوز هم ادامه دارد.
سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

همدم گل نمی‌شود یاد سمن نمی‌کند

دی گله‌ای ز طره‌اش کردم و از سر فسوس

گفت که این سیاه کج گوش به من نمی‌کند

تا دل هرزه گرد من رفت به چین زلف او

زان سفر دراز خود عزم وطن نمی‌کند

پیش کمان ابرویش لابه همی‌کنم ولی

گوش کشیده است از آن گوش به من نمی‌کند

با همه عطف دامنت آیدم از صبا عجب

کز گرر تو خاک را مشک ختن نمی‌کند

چون ز نسیم می‌شود زلف بنفشه پرشکن

وه که دلم چه یاد از آن عهدشکن نمی‌کند

دل به امید روی او همدم جان نمی‌شود

جان به هوای کوی او خدمت تن نمی‌کند

ساقی سیم ساق من گر همه درد می‌دهد

کیست که تن چو جام می جمله دهن نمی‌کند

دستخوش جفا مکن آب رخم که فیض ابر

بی مدد سرشک من در عدن نمی‌کند

کشته غمزه تو شد حافظ ناشنیده پند

تیغ سزاست هر که را درد سخن نمی‌کند

Categories: فارسی Tags:

کهن دیارا

۲۳ شهریور ۱۳۸۷ ۳ دیدگاه
شعری از نادر نادرپور
کهن دیارا دیار یارا دل از تو کندم ولی ندانم
که گر گریزم کجا گریزم وگر بمانم کجا بمانم
کهن دیارا دیار یارا دل از تو کندم ولی ندانم
که گر گریزم کجا گریزم وگر بمانم کجا بمانم

نه پای رفتن نه تاب ماندن چگونه گویم درخت خشکم
عـجـب نـباشـد اگر تبرزن طـمـع بـبـندد در اسـتـخـوانم
در این جـهـنم گل بـهـشـتی چگونـه روید چگـونـه بـوید
من ای بهاران ز ابر نیسان چه بهره گیرم که خود خزانم

کهن دیارا دیار یارا دل از تو کندم ولی ندانم
که گر گریزم کجا گریزم وگر بمانم کجا بمانم
کهن دیارا دیار یارا دل از تو کندم ولی ندانم
که گر گریزم کجا گریزم وگر بمانم کجا بمانم

صدای حق را سکوت باطل در آن دل شب چنان فرو کشت
که تا قیامت در این مصیبت گلو فشاند غم نهانم
کبوتران را به گاه رفتن سر نشستن به بام من نیست
که تا پیامی به خط جانان ز پای آنان فرو ستانم
ز بال آنان فرو ستانم
کهن دیارا دیار یارا دل از تو کندم ولی ندانم
که گر گریزم کجا گریزم وگر بمانم کجا بمانم

آه ای دیار دور ای سرزمین کودکی من
خورشید سرد مغرب بر من حرام باد تا آفتاب توست بر آفاق باورم
من نقش خوش را همه جا در تو دیده ام
تا چشم بر تو دارم در خویش ننگرم
ای ملک بی غروب ای مرز و بوم پیر جوانبختی
ای آشیان کهنه سیمرغ یک روز ناگهان
چون چشم من از پنجره افتد به آسمان
مبینم آفتاب تو در برابرم

سفینه دل نشسته در گل
چراغ ساحل نمی درخشد
در این سیاهی سپیده ای کو
که چشم حسرت در او نشانم

الا خدایا گره گشایا به چاره جویی مرا مدد کن
بود که بر خود دری گشایم غم درون را برون کشانم
کبوتران را به گاه رفتن سر نشستن به بام من نیست
که تا پیامی ز خط جانان ز پای آنان فرو ستانم
ز پــای آنان فرو ستانم

کهن دیارا دیار یارا دل از تو کندم ولی ندانم
که گر گریزم کجا گریزم وگر بمانم کجا بمانم
کهن دیارا دیار یارا
کهن دیارا دیار یارا
کهن دیارا دیار یارا
به عزم رفتن دل از تو کندم
ولی جز این راه وطن گزیدن
نمی توانم نمی توانم

Categories: فارسی Tags:

بیا او مرید

۵ تیر ۱۳۸۷ ۲ دیدگاه
بیا او مرید، بیا او مرید، بیا او مرید دیوانگیں
بیا بیا کہ دیوانے کنوں، مولانگ و مستانگیں
سوتکگ ترا عشقءِ زراب، مارا غماں کرتگ کباب
تو ھانلءِ درداں زرئے، ما پہ وطن جانانگیں
چاکر تئی دوستءَ پلت، چما دگہ ڈنگاں وطن
تو سر پہ شیدائی شتئے، ما پیھناں زنداگیں
تو ھانلءَ اِشت و شتئے، ماڑیءَ میریں چاکرءِ
ما ھانلءِ ملکءَ ندوں، جوریں بدان دلمانگیں
اِشتے وطن پہ مکہءَ، لوچیں ملنگاں گوں شتے
مئے مکہ و ماس اِنت وطن، نیلوں وطن شاھانگیں
پردیس تو? ماں مکہءَ، شیئراں زھیرنالیں جتئے
ما کپتہ زندانءِ تھا، شیئراں جنوں رندانگیں
ھجرءِ چہ درد و دوریاں، بند بند وتی داغ داتگے
مئے بند و بنداں سوھتگنت، جوریں بدان مستانگیں
تو زرتہ کچکول و عصا، کوڑیں جھاں داتگ یلہ
در کپتگوں سربازیءَ، ماپہ پڑا مردانگیں
فرق ھچ نہ اِنت میگ و تئی، دردءَ و زردءِ آچشءَ
تو ھانلءِ عشقءَ گنوک، ما پہ وطن دیوانگیں
ماں شیئرو عشقءِ دپتراں، دانکہ جھان ھست اِنت توئے
ما ھم جھانءَ یات بوں، مں مجلساں پروانگیں
پُلیّں مرید، پُلیّں مرید، بیا گوں فقیری باطنءَ
گوشدار شیئراں شکّلیں، گوشتگ نصیر دیر زانگیں
Categories: بلوچی Tags:

جی مَی وتی ملک کهن

۲۶ خرداد ۱۳۸۷ بدون دیدگاه
*بهری چه مکران شعر
جی مَی وتی ملک کهن میـرین بلوچانی وطن
رشکِ یـمن داغِ ختـن دوستَی بسی نزّیکِ من
هنچو که ساه اندر بدن پر مَی دلا مثل چمن
تَی ڈوک و ڈَل دُرّ عدن گزّ و کُنر، سرو و سمن
زیرُک چو شاخ نسترن بیا تو بکن گو ما سخن
آ گوستگین گپان بجن دل چو زرا شد موج زن
تَی پاریگین ورنا کج انت دریا دل و لشکر شکن
کوهی پلنگ و کرگدن شاهین و تاجدارین هدن
از گردش دهر دو رنگ شت از جهانا نام و ننگ
دنیا مُج و تاریک و تنگ زرتگ بدان رسم فرنگ
سر برهنگا ترّنت ملنگ بی ریش و سر تاپین لونگ
پروشتگ بدان شیرانی ننگ کپتنت چه شاگان نرپلنگ
دمال کنت روباه لنگ مرتنت مه دریایا نهنگ
کراکیت پگل بر قصد جنگ رتکنت چه بانزا بال و چنگ
جوش جننت کانگشک و کنگ دنیا فریبا پوشتگ
مهر و وفا مردان شتگ لجّ و حیایا بال کتگ
*مولوی عبدالله روانبد
Categories: بلوچی Tags: